Escribo porque non sei facer outra cousa. Ou, mellor dito, porque non sei deixar de facelo. Ao longo dos anos aprendín que a escrita non é só un oficio nin un costume: é unha maneira de estar no mundo, unha forma de respirar cando o aire parece escaso. Escribo en galego porque é a lingua que me medrou por dentro, a que me fala mesmo cando eu gardo silencio. Sei que cometo erros. Sei que ás veces troco letras, que dubido nas formas verbais e maila colocación do pronome, e que a norma me mira de esguello. Pero tamén sei que o amor non se mide pola perfección, senón pola teimosía. E eu son teimoso.
Este blogue nace desa teimosía. Non pretende dar leccións nin sentar cátedra. Non quere convencer a ninguén de nada nin entrar en leas que xa teñen demasiadas voces. Aquí non atoparás política, nin relixión, nin fútbol. Non porque non existan, senón porque xa ocupan espazo abondo noutras partes. Este recuncho quere ser outra cousa: unha xanela aberta á vida pequena, á memoria que nos sostén e á fatiga que tamén nos constrúe.
Dividín este espazo en tres libros, como quen organiza unha casa en cuartos diferentes. Cada un ten o seu ton, a súa luz e a súa sombra.
SOIDADE é o primeiro. A soidade non como castigo, senón como compañeira inevitable. A vida dun escritor, se é que tal cousa existe, está feita de horas caladas, de páxinas que non avanzan, de frases que se borran antes de nacer. Aquí atoparás pequenos capítulos sobre esa vida miúda: a mesa de traballo, o café frío, o ruído do reloxo, as dúbidas que medran máis ca as certezas. Hai lamentos, si. Hai cansazo e preguntas que non teñen resposta. Mais tamén hai unha vontade de seguir, aínda que sexa a modiño. Porque escribir, ás veces, é o único xeito de non desaparecer.
LEMBRANZAS é o segundo libro. A memoria é coma a auga dun río: non se detén, non volve atrás, pero deixa marcas nas beiras. A vida pasa, os días acumúlanse, e un pensa que todo se perde. Mais non é certo. Quedan voces, quedan cheiros, quedan tardes de verán e invernos longos arredor dunha cociña quente. Neste apartado recollo pequenos recordos dunha vida que, sen ser extraordinaria, foi fonda. Non hai heroísmos nin grandes xestas. Hai xente sinxela, momentos mínimos, detalles que só importan porque foron vividos. Escribir estas lembranzas é unha maneira de dicirlles que non caeron no esquecemento, que aínda teñen casa nas palabras.
CANSEIRA pecha o tríptico. A canseira da idade non sempre se ve, nin sempre se entende. Non é só o corpo que pesa, nin os ósos que protestan. É tamén unha fatiga da alma, unha sensación de ter andado moito camiño e non saber moi ben cara a onde. A xente adoita pensar que a experiencia trae respostas; eu sospeito que trae máis preguntas. Aquí falo desa fatiga sen dramatismos, pero sen maquillaxe. Da dificultade de manter o ánimo, de aceptar as limitacións, de convivir coa idea de que o tempo é finito. Mais tamén da serenidade que ás veces acompaña ao cansazo, como unha luz suave ao final da tarde.
Este blogue non é unha obra pechada. Non é un libro impreso que xa non admite correccións. É un camiño que se vai facendo ao escribir e ao ser lido. Probablemente atoparás erros. Palabras mal colocadas, acentos fuxidíos, expresións que poderían estar mellor. Non as nego. Son parte de min, do meu proceso, da miña aprendizaxe constante. Loitar pola lingua non significa proclamarse dono dela, senón usala, coidala e compartila, mesmo desde a imperfección.
Se chegaches ata aquí, querido lector, agradézoche o tempo. Vivimos con présa, saltando dun texto a outro, dun ruído a outro. Se decides quedar, se decides ler algunha destas páxinas, fágoo contigo, non para ti. Porque a escrita, cando é sincera, é un diálogo silencioso. Eu poño as palabras; ti poñes a túa mirada, a túa historia, as túas propias feridas e lembranzas.
Convido a quen entre neste espazo a facelo sen expectativas grandiosas. Que lea amodo. Que discrepe, se cómpre. Que atope, se é posible, un anaco de si mesmo nestas liñas. E se algunha frase lle fai compañía nun día difícil, ou lle esperta unha lembranza que cría perdida, entón este blogue terá cumprido a súa razón de ser. Benvido. Pasa. A casa está aberta. (Limiar de oquintodotempo.com)
